HOME   FOTO'S   SCHILDERIJEN   TEKSTEN   OVER ANJA 
 
 
Over Anja

Twee deuren van haar woning vandaan in de Dijksestraatstaat is het atelier van de Helmondse schilderes Anja Jager. “Mijn vriend Jos houdt niet van vakanties. Toen de kans zich voordeed om dit huisje te kopen, hebben we dat gedaan. Het is nu mijn vakantiehuisje waar ik me na het lesgeven op het Knippenbergcollege terugtrek en schilder,” vertelt ze in haar atelier. Schilderen geeft haar dus eigenlijk altijd een vakantiegevoel.

“Ik zou de volgende stap naar een galerie kunnen maken, maar dan moet ik een bepaald aantal doeken per jaar schilderen, exposities doen etc. En daar heb ik geen zin in. Ik zie het als een hobby waar ik graag veel tijd in investeer. Niet meer en niet minder.”
Op tafel liggen prints van geselecteerde foto’s waarvan ze er eentje schildert voor een expositie in het najaar samen met fotoclub “Wa kiekte gai’. “Waarom ouderdom?” antwoordt Anja. “Jongeren zijn heel gemakkelijk te schilderen. Maar de meeste ouderen hebben geen zin om te poseren en schuwen een portret. Toch zijn ouderen een uitdaging. In hun ogen en gezicht kun je hun leven aflezen. Dat hebben jongeren nog niet.” Anja pakt een paar prints. “Kijk, deze ouderen zijn te mooi. Die vielen af.” Langzaam maar zeker wordt de selectie kleiner totdat ze de uiteindelijke winnaar aanwijst. “Die man heeft een karakteristiek hoofd dat je aan het denken zet. Wat is dat voor een man? Hij heeft een doorleefd gezicht, de kijkrichting is goed en hij zou van alles geweest kunnen zijn. Hij laat veel interpretatieruimte over. Je kunt met hem alle kanten op.“ fotografe Anne van Melis mag tevreden zijn. Haar foto wordt van digitaal naar acrylverf vertaald. ”Maar met het portret kan ik nog alle kanten op. De foto is een leidraad, maar daar kan ik van afwijken”, zegt ze lachend. “Een schilderij is bij mij altijd een feestje.” Ze kijkt nog eens naar de foto en vertelt: “Je moet ook geluk hebben met een model, Mijn moeder bijvoorbeeld heeft best een interessant gezicht, maar die krijg ik nooit goed als model.”
“Het is eigenlijk de eerste keer dat ik een ouder iemand schilder”, vervolgt Anja die sinds 2007 de draad serieus opgepakt heeft. In haar huis en in haar atelier hangen haar creaties. ”Ik werk graag met drieluiken. Drie doeken met dezelfde sfeer, hetzelfde model of drie soortgelijke onderwerpen.” In het atelier hangen een vijftal Chinese portretten. “Dat is mijn oer Chinees”, vertelt ze trots en wijst haar eerste Aziaat aan. “Ik wilde vanuit mijn gevoel een Chinees portret maken. Wat is typisch in een Chinees gezicht, waar moet ik opletten, hoe creëer je een Chinees sfeertje etc.? En dat bleef niet bij één portret.” Beginnen zonder een vast kompas en niet precies weten waar je uitkomt”, hoort bij Anja. Om in de vakantiesfeer te blijven: Schilderen is voor haar een zwerftocht.” Uitstapjes naar andere vormen schuwt ze ook niet, maar waren niet altijd een succes. Eventjes is ze lid geweest van Dierdonkse fotoclub, maar dat was geen onverdeeld succes. “Ik heb niets met diafragma’s. sluitertijden etc. Eigenlijk heb ik helemaal niks met apparaten.” Ze lacht breeduit. Liever zit ze met verf en doek in haar knusse atelier in de Dijksestraat.

Tekst: Jan-Willem van den Enden

 
Copyright 2014, © Alle rechten voorbehouden